Bir tiyatro oyuncusu iki saat boyunca konuşur, bağırır ve bunu haftalarca tekrar eder. Bu, ses açısından ağır bir yüktür. Dayanıklılığı sağlayan şey ses gücü değil, üretim biçimidir.
Birinci ilke destektir. Yüksek ses, karın ve kaburga kaslarının çalışmasıyla üretildiğinde gırtlak korunur.
İkinci ilke tınıdır. Salonda duyulmayı sağlayan şey hacim değil, sesin taşıyıcı parlaklığıdır. Bu parlaklık kurulduğunda daha az çabayla daha uzağa gidilir.
Üçüncü ilke ünsüzdür. Anlaşılırlık ünsüzlerin netliğiyle sağlanır; bu, ses düzeyini düşürmeye izin verir.
Dördüncü ilke sahtekârlıktır denecek kadar teknik bir konudur: sahnede bağırma sesi, gerçek bir bağırmayla değil, destekli ve serbest bir üretimle taklit edilir.
Beşinci ilke sıralamadır. Provada en yorucu sahne, günün başına değil ortasına konur.
Altıncı ilke iyileşmedir. Temsil sonrası bir saatlik konuşma kısıtı, ertesi günün durumunu belirgin biçimde değiştirir.
Derslerimizde sahne sanatçılarına yönelik ses ve konuşma çalışmaları ayrı bir başlık olarak sürdürülür.