Türkçe söylemek, şan tekniği açısından kendine özgü bir alandır ve yalnızca "anadilde olduğu için kolay" sayılamaz.
Birinci mesele prozodidir — sözün doğal vurgusunun müzikal vurguyla örtüşmesi. Türkçede vurgu genellikle son hecededir ve bu kural ekler eklendikçe kayar. Bir bestede müzikal vurgu yanlış heceye denk geldiğinde, kelime yanlış duyulur. İcracının bu durumlarda yapabileceği sınırlıdır ama ince süre ve dinamik ayarlarıyla dengeyi kısmen düzeltebilir.
İkinci mesele ünlü sistemidir. Türkçede sekiz ünlü vardır ve bunların bir bölümü — ı, ö, ü — İtalyanca ya da Latince temelli şan pedagojisinin merkezinde yer almaz. Bu ünlülerin şan tekniğinde nasıl açılacağı ayrıca çalışılmalıdır; aksi halde tını, ünlü değiştikçe belirgin biçimde bozulur.
Üçüncü mesele ünsüz yoğunluğudur. Türkçede kelime sonlarında biriken ünsüzler legato hattı kesebilir. Çözüm, ünsüzü kısa tutup ünlüyü mümkün olduğunca uzatmaktır.
Repertuvar açısından Türkçe alan geniştir: Türk Beşleri ve sonraki kuşak bestecilerin sanat şarkıları, halk ezgisi düzenlemeleri ve çağdaş eserler bu alanı oluşturur. Kursiyer için anadilde çalışmanın en büyük kazancı ifade doğrudanlığıdır; metin çevirisi gerekmediği için duygusal bağ hızlı kurulur. Derslerimizde Türkçe ünlülerin şan tekniğindeki karşılığı temel program içinde çalışılır ve Türkçe repertuvar düzenli olarak programa dahil edilir.