Giuseppe Verdi'nin opera yazısı, bel canto geleneğinden gelir ama onu dramatik bir yöne taşır. Bu geçiş, şan tekniği açısından özel bir denge gerektirir.
Verdi'de melodi hâlâ merkezidir; uzun ve akıcı hatlar bel canto mirasının devamıdır. Ancak bu hatlar artık yalnızca güzellik için değil, karakterin duygusal durumunu taşımak için kullanılır. Ses, dramatik bir araç haline gelir.
Bunun teknik karşılığı ses hacminin artmasıdır. Verdi'nin orkestrası Bellini ve Donizetti'ninkinden daha kalabalıktır ve icracının bu kütlenin üzerinden geçmesi gerekir. Ancak burada tekrarlanması gereken uyarı geçerlidir: hacim kuvvetle değil, rezonans odağıyla üretilir.
İkinci teknik gereklilik register bütünlüğüdür. Verdi rollerinde bir arya içinde geniş bir aralık kullanılır ve icracının bu aralık boyunca tek bir ses kimliği koruması beklenir. Pes bölgede kalın, tiz bölgede ince duyulan bir ses, dramatik çizgiyi böler.
Üçüncüsü dayanıklılıktır. Verdi rolleri uzun sahneler içerir; teknik ekonomi olmadan bu roller sürdürülemez.
Kursiyer için Verdi repertuvarı ileri bir aşamadır ve ses tipi netleşmeden çalışılması sakıncalıdır. Erken çalışılan dramatik repertuvar, gelişmekte olan sesin doğal ilerlemesini engeller.
Derslerimizde repertuvar seçimi kursiyerin tessiturası ve teknik olgunluğu izlenerek yapılır. Dramatik repertuvara geçiş, kursiyerin bel canto ve klasik repertuvarda güvenli hale gelmesinden sonra değerlendirilir.