Caz vokalistleri arasında Sarah Vaughan, teknik donanımın caz diliyle birleştiği örnek olarak anılır. Geniş bir aralığa, denetimli bir vibratoya ve klasik icraya yakın bir rezonans kontrolüne sahipti; bu araçları bebop armonisinin içinde kullandı.
Bu birleşim önemlidir çünkü iki alan çoğu zaman karşıt gibi sunulur. Klasik teknik "yapay", caz söyleyişi "eğitimsiz" sayılabilir. Vaughan'ın icrası bu ayrımın yapay olduğunu gösterir: nefes desteği, register geçişi ve rezonans denetimi her türde işe yarar; değişen yalnızca bu araçların hangi estetik için kullanıldığıdır.
Vaughan'ın scat üslubu, birlikte çalıştığı bebop dönemi küçük topluluklarının dilini yansıtır; hızlı armonik değişimleri takip eden, kromatik yaklaşımlar içeren bir doğaçlama kurar. Bu, Ella Fitzgerald'ın swing orkestralarına yakın duran üslubundan belirgin biçimde ayrılır.
Bir diğer özelliği ses rengini bilinçli bir ifade aracı olarak kullanmasıdır. Aynı şarkı içinde açık ve parlak bir tınıdan koyu ve örtülü bir tınıya geçebilir.
Kursiyer için buradan çıkan ders açıktır: caz söylemek teknikten vazgeçmek değildir. Aksine, ifade seçeneklerinin genişlemesi ancak teknik denetimle mümkün olur.
Derslerimizde caz yönünde ilerleyen kursiyerlerde klasik temelli nefes ve rezonans çalışması sürdürülür; üslup çalışması bu temelin üzerine kurulur.