Klasik repertuvarın güftelerinin büyük kısmı divan şiirinden gelir. Sözcükler tanıdık görünür ama anlamları bugünkü kullanımlarından farklıdır. Bu fark yorumu doğrudan etkiler.
Birinci sorun sözcüktür. Bir gazelin anahtar sözcüğü bilinmediğinde vurgu yanlış heceye düşer.
İkinci sorun tamlamadır. Farsça ve Arapça tamlamalar, bugünkü söz dizimine göre ters okunur; nerede duraklanacağı buna bağlıdır.
Üçüncü sorun mecazdır. Divan şiirinde sözcükler çoğunlukla düz anlamıyla kullanılmaz; metnin neyi anlattığı bilinmeden ton seçilemez.
Dördüncü sorun tekrardır. Aynı dize eserde birkaç kez geçer; her tekrarda farklı bir anlam katmanı öne çıkarılabilir, bu ancak metin bilinerek yapılır.
Yöntem şudur: güfte önce sözcük sözcük karşılıklandırılır, ardından dize dize bugünkü Türkçeye çevrilir. Sonra metin konuşularak okunur; doğal duraklar bulunur. En son ezgi eklenir ve iki katman karşılaştırılır. Bu çalışma bir kez yapıldığında eser ezberde de çok daha sağlam durur.
Derslerimizde klasik repertuvarın güfteleri, anlam çalışmasıyla birlikte hazırlanır.