Yirminci yüzyıl opera icrasında en çok tartışılan isim Maria Callas'tır. Eleştirmenler onun bel canto tekniğini, geniş ses aralığını ve dramatik yorumlarını öne çıkarmış; "La Divina" sıfatı bu ilginin bir sonucu olarak yerleşmiştir.
Callas'ın konumu bir teknik ustalık meselesinden ibaret değildir. Kendisinden önceki dönemde bel canto repertuvarı büyük ölçüde ses gösterisi olarak icra ediliyordu: koloratur pasajlar parlaklıkla söyleniyor, metnin dramatik içeriği ikinci planda kalıyordu. Callas bu dengeyi tersine çevirdi. Süslemeleri karakterin ruh haline bağladı; bir tril ya da bir kadans, gösterinin değil anlatının parçası haline geldi.
Bu yaklaşımın bedeli de vardı. Callas'ın sesi her zaman pürüzsüz değildi; özellikle üst register'da zaman zaman sertleşiyordu. Kendisi bu ödünü bilinçli verdi: renk ve ifade uğruna homojenlikten vazgeçmeyi kabul etti. Onun kayıtları bugün hâlâ tartışılır çünkü "güzel ses" ile "doğru ses" arasındaki gerilimi açıkça görünür kılarlar.
Kursiyer açısından buradan çıkan ders tekniğin amaç değil araç olduğudur. Nefes desteği, register geçişi ve rezonans çalışması metnin anlamına hizmet ettiğinde müzikal hale gelir; kendi başına gösterildiğinde ise boş kalır.
Callas'ın bir başka özelliği repertuvar disiplinidir. Bellini, Donizetti ve Verdi rollerinin yanında verismo repertuvarına da girmiş, her üslubun kendi ses üretimini talep ettiğini göstermiştir.
Derslerimizde klasik repertuvar çalışan kursiyerlere aynı eserin farklı yorumları dinletilir. Kursiyer önce metni okur, karakterin o andaki durumunu tarif eder, ardından teknik kararlarını bu tarife göre alır. Böylece teknik çalışma yorumdan kopmadan ilerler.