Türk popüler müziğinde vokal üslubu, iki kaynaktan beslenen bir yapıya sahiptir: Batı popüler müziği formları ve Türk müziği makam geleneği.
Bu birleşimin en belirgin izi süsleme anlayışındadır. Türk müziği icrasında bir notaya yaklaşma biçimi, çarpma ve uzun sesler üzerindeki hareket, belirli bir üslup taşır. Bu süslemeler Batı temelli bir armonik zemine yerleştiğinde kendine özgü bir kimlik ortaya çıkar.
İkinci iz perde anlayışındadır. Türk müziğinde eşit tamperaman dışında perdeler kullanılır; koma farkları icranın parçasıdır. Popüler müzikte armonik zemin genellikle eşit tamperamandır ama vokal hattında geleneksel perde eğilimleri korunabilir. Bu, kimi zaman entonasyon sorunu gibi duyulur; ayrımı yapmak önemlidir — bilinçli bir üslup tercihi ile denetimsiz bir sapma aynı şey değildir.
Üçüncü iz metin taşımadır. Türkçe prozodi, sözün müzikal vurguyla örtüşmesini gerektirir; bu örtüşme bozulduğunda kelime yanlış duyulur.
Kursiyer için bu alanın değeri, anadilde ve tanıdık bir repertuvarda çalışabilmektir. Ancak üslup öğeleri bilinçli olarak ele alınmalı, taklit yoluyla geçirilen alışkanlıklar sorgulanmalıdır.
Derslerimizde Türkçe repertuvar düzenli olarak programa dahil edilir. Süsleme ve perde tercihleri, bilinçli birer karar haline getirilerek çalışılır; kursiyerin ne yaptığını bilmesi hedeflenir.