Yirminci yüzyılın sonlarından itibaren barok opera repertuvarı yeniden ilgi görmeye başladı. Uzun süre arşivlerde kalmış eserler sahneye döndü ve bu dönüş, şan icrasında da bir üslup tartışması başlattı.
Cecilia Bartoli bu hareketin en görünür isimlerindendir. Vivaldi, Handel ve daha az bilinen bestecilerin eserlerini kayıt ve konser programlarına taşımış, repertuvarın genişlemesine katkıda bulunmuştur.
Barok repertuvarın şan açısından farkları belirgindir. Birincisi süsleme anlayışıdır: barok müzikte notaya yazılan hat bir iskelettir; icracının bu iskeleti kendi süslemeleriyle tamamlaması beklenir. Özellikle da capo aryalarda tekrar bölümü, ilk bölümün aynısı değil süslenmiş bir versiyonudur.
İkinci fark ses hacmidir. Barok orkestra modern senfoni orkestrasından küçüktür ve dönem çalgıları daha az ses üretir. Bu nedenle barok icra, romantik opera repertuvarının talep ettiği hacmi gerektirmez; bunun yerine çeviklik ve netlik öne çıkar.
Üçüncü fark artikülasyondur. Barok üslupta cümleler daha küçük birimlere ayrılır; sürekli legato yerine konuşmaya yakın bir söyleyiş tercih edilir.
Kursiyer için barok repertuvarın değeri, hacim baskısı olmadan çeviklik ve müzikal karar verme becerisi geliştirmesidir. Derslerimizde barok eser çalışan kursiyerlere önce yalın hat çalıştırılır; süsleme, hat tamamen oturduktan sonra ve kursiyerin kendi tercihleriyle eklenir.