Şan çalışmasının ilk dersinde ele alınan konu genellikle nefestir; oysa nefesin kendisi duruşa bağlıdır. Gövdenin hizalanması bozuksa, nefes çalışması istenen sonucu vermez.
Doğru duruşun ölçütleri sadedir. Ayaklar omuz genişliğinde, ağırlık iki ayağa dengeli dağılmış olmalıdır. Dizler kilitlenmez, hafif serbest kalır. Leğen kemiği ne öne ne arkaya devrilir. Göğüs kafesi ne çöker ne aşırı yukarı kaldırılır; orta ve rahat bir yükseklikte durur. Omuzlar aşağıda ve serbesttir. Baş, gövdeyle aynı hizada; çene yere paralel durur.
En sık görülen hata çenenin yukarı kalkmasıdır. Tiz notalara ulaşmak için baş geriye atıldığında gırtlak yukarı çekilir ve ses yolu daralır. Sonuç sıkışmış bir tınıdır. İkinci sık hata göğsün nefes alırken yukarı kaldırılmasıdır; bu, alt kaburga genişlemesini engeller.
Duruş sabit bir heykel duruşu değildir. Şarkı söylerken beden canlı kalmalı, aşırı kilitlenmemelidir. Sahne üzerinde hareket edilirken bile temel hizalanmanın korunması gerekir.
Oturarak çalışmanın da kuralları vardır: sırt dayanmadan dik, ayaklar yere basmış ve leğen kemiği nötr olmalıdır. Kursiyerin kendini denetlemesi için ayna kullanışlıdır; ayrıca video kaydı, aynanın gösteremediği yan profil sorunlarını ortaya çıkarır.
Derslerimizde duruş çalışması ilk derslerden itibaren yürütülür ve her ders başında kısaca gözden geçirilir. Sahne performansına hazırlanan kursiyerlerde ayrıca hareket halinde duruş çalışılır.