Şan eğitiminde sık sorulan sorulardan biri şudur: ses rengi doğuştan mıdır, geliştirilebilir mi? Yanıt ikisi arasındadır. Sesin temel karakteri anatomiktir — gırtlağın boyutu, ses tellerinin uzunluğu ve rezonans boşluklarının hacmi kişiye özgüdür. Ancak bu temel karakter üzerinde geniş bir renk aralığı kurulabilir.
Jessye Norman'ın kariyeri bu aralığın ne kadar geniş olabileceğini gösterir. Alman lied repertuvarından Fransız şarkılarına, Wagner rollerinden çağdaş eserlere uzanan bir dağarcıkta çalışmış ve her alanda farklı bir ses tercih etmiştir. Lied'de örtülü ve içe dönük, opera sahnesinde geniş ve taşıyıcı bir tını kullanabilmesi teknik bir esnekliğin sonucudur.
Rengi belirleyen başlıca değişken rezonans dağılımıdır. Ses, gırtlakta üretildikten sonra yutak, ağız ve burun boşluklarında biçimlenir. Bu boşlukların açıklığı, yumuşak damağın konumu ve dilin duruşu değiştikçe aynı perde farklı renklerde duyulur.
Kursiyer için pratik yöntem şudur: aynı cümle önce nötr bir ünlüyle, sonra yumuşak damak yükseltilerek, sonra ağız açıklığı artırılarak söylenir ve fark kulakla izlenir. Amaç "doğru" bir renk bulmak değil, renk paletini tanımaktır.
Renk çalışması repertuvarla birlikte anlam kazanır. Bir barok arya ile bir yirminci yüzyıl şarkısı aynı tınıyla söylendiğinde ikisi de eksik kalır.
Derslerimizde renk çalışması, kursiyer temel nefes ve rezonans dengesini kurduktan sonra başlar ve her zaman bir eser bağlamında yürütülür.