Bel canto tekniğinin kurumsallaştığı dönem, on yedinci ve on sekizinci yüzyıl İtalyasıdır. Bu dönemin opera sahnesinde kastrato sesler merkezi bir yer tutuyordu ve şan pedagojisi büyük ölçüde bu seslerin eğitimi üzerinden gelişti.
Bugün bu uygulama tarihe aittir; ancak dönemin eğitim yöntemleri kalıcı olmuştur. Uzun süreli, yavaş ilerleyen ve teknik temele odaklanan bir öğrenim anlayışı bu geleneğin ürünüdür. Öğrenciler yıllarca tek bir hoca ile çalışır, repertuvara ancak temel oturduktan sonra geçerdi.
Dönemin en kalıcı katkısı messa di voce çalışmasıdır: tek bir nota üzerinde sesin yavaşça güçlendirilip yine yavaşça hafifletilmesi. Bu alıştırma nefes desteğini, rezonans dengesini ve gırtlak serbestliğini aynı anda sınar ve bugün hâlâ temel bir ölçüt olarak kullanılır.
Bir başka miras solfeggio geleneğidir — ünlüler üzerinde söylenen, giderek zorlaşan melodik alıştırmalar. Bu alıştırmalar teknik gelişimi repertuvardan bağımsız olarak yürütmeyi mümkün kılar.
Kastrato repertuvarı bugün karşı tenorlar ve mezzosopranolar tarafından seslendirilmektedir. Bu, barok repertuvarın sahneye dönüşünün bir sonucudur.
Kursiyer için bu tarihsel arka planın pratik değeri şudur: bugün kullanılan alıştırmaların çoğu yüzyıllar içinde sınanmış araçlardır. Messa di voce ya da solfeggio çalışmak, moda bir yöntem değil, kanıtlanmış bir zemindir.
Derslerimizde messa di voce çalışması temel program içinde yer alır ve kursiyerin teknik durumunu ölçmek için düzenli aralıklarla tekrarlanır.