Türk müziğinde ritim kalıplarına usul denir ve bu kalıpların işlevi ölçü tutmaktan fazlasıdır. Usul, sözün hangi hecesinin ağır bastığını belirler.
Birinci kavram düm ve tektir. Usulün güçlü ve zayıf vuruşları bu hecelerle adlandırılır; ezginin ağırlığı güçlü vuruşlara oturur.
İkinci kavram aksaklıktır. Türk müziğinde eşit olmayan bölümlenmeler yaygındır; dokuz ya da yedi zamanlı bir usul, iki ve üçlük gruplardan kurulur.
Üçüncü kavram velveledir. Aynı usul, süslenmiş bir vuruş kalıbıyla icra edilebilir; iskelet değişmez, dolgusu değişir.
Dördüncü kavram prozodidir. Sözün doğal vurgusu usulün güçlü vuruşuna denk gelmelidir; denk gelmediğinde eser yapay duyulur.
Beşinci kavram dizdir. Usul, dizle vurularak öğrenilir; bedenle kurulmayan bir usul kavranmış sayılmaz.
Altıncı kavram sabırdır. Aksak usuller kulağa yerleşene kadar zaman ister; sayarak değil, hissederek oturur.
Derslerimizde usul çalışması, dizle vurma pratiğiyle birlikte sürdürülür.