Wagner repertuvarı, şan icrasında ayrı bir kategori sayılır. Nedeni iki katmanlıdır: orkestra hacmi ve eser süresi.
Wagner'in orkestrası, kendinden önceki opera geleneğine göre belirgin biçimde büyüktür. İcracının bu kütlenin üzerinden duyulabilmesi gerekir. Ancak burada yaygın bir yanılgı vardır: duyulabilirlik yüksek sesle bağırmakla değil, sesin doğru frekans bölgesinde odaklanmasıyla sağlanır. Şan formantı olarak adlandırılan, insan kulağının en duyarlı olduğu bölgeye denk gelen bir rezonans yoğunluğu, orkestra dokusunun içinden geçmeyi mümkün kılar. Bu, kuvvetten değil rezonans ayarından gelir.
İkinci katman dayanıklılıktır. Wagner operaları uzun eserlerdir ve icracı sahnede saatlerce kalır. Burada belirleyici olan tekniğin ekonomisidir: her cümlede gereğinden fazla enerji harcayan bir icracı üçüncü perdeye ulaşamaz. Nefes noktalarının planlanması, dinlenme anlarının bilinçli kullanılması ve gereksiz gerginliğin sürekli denetlenmesi bu repertuvarın temel şartıdır.
Kursiyer için bu repertuvar erken bir hedef değildir. Ancak arkasındaki ilkeler — rezonans odağı ve teknik ekonomi — her seviyede geçerlidir.
Rezonans odağı çalışması küçük ölçekte yapılabilir: kursiyer aynı notayı önce yayvan, sonra odaklanmış bir tınıyla söyler ve mekân içindeki taşıma farkını gözlemler.
Derslerimizde hacim çalışması hiçbir zaman kuvvet artırma alıştırması olarak yürütülmez. Odaklanma ve nefes yönetimi üzerinden ilerlenir; kuvvetle üretilen hacim kısa ömürlüdür ve ses sağlığını doğrudan tehdit eder.